Pożegnanie z Genuą


Pobyt w Genui powoli dobiega końca. Pakujemy się, a moje wspomnienia przybierają konkretny wygląd. Jakieś ciuszki, które trzymałam na pamiątkę, stare bilety do kina czy inne pierdoły są potwierdzeniem tego, że przez siedem lat wiele się tutaj działo, a nasze życie obfitowało w niespodzianki. Nie zawsze było kolorowo, czasem miałam ochotę stąd uciec, niemniej bilans jest zdecydowanie pozytywny i nie żałuję ani jednej chwili, którą tu spędziłam. Teraz przygotowuję się na zmiany i zastanawiam się, jak będzie w nowym miejscu. Zamieszkamy w małym miasteczku, można nawet powiedzieć, że na zadupiu, co bynajmniej mnie nie przeraża. Jestem podekscytowana i odliczam dni do przeprowadzki.

Wyjeżdżam za niedługo, więc zrobiłam się sentymentalna i przypominam sobie jak to było, gdy przyjechałam do Genui. Pamiętam, że miasto nie wzbudzało mojego zaufania, na początku rzadko wychodziłam z domu i trochę minęło, zanim się tutaj zaklimatyzowałam. Teraz jest zupełnie inaczej, nie błądzę już jak dziecko we mgle i nie mam obaw, że coś mi się nie uda. Stałam się odważniejsza, zaś wyprowadzkę traktuję jak wspaniałą przygodę i tydzień, który do niej pozostał, dłuży mi się niemiłosiernie. Nie jesteśmy jeszcze ogarnięci, w domu panuje bałagan, kartony i worki królują wszędzie, a ja nie wiem, gdzie ręce mam włożyć. Najbardziej zadowolone z chaosu są dzieci i mieszkanie w takim wydaniu podoba im się o wiele bardziej, niż gdy jest w nim porządek. Sara, która ma niecałe dwa lata, nie ogarnia tego, co się dzieje, natomiast jej starsza siostra poinformowała o przeprowadzce całe przedszkole i pół ulicy, nie wyłączając największej plotkary na osiedlu. 

Genua to wyjątkowe miasto i trudno je pokochać od pierwszego wejrzenia, ale na pewno kilku rzeczy będzie mi brakowało. Widoku z okna, jedynego w swoim rodzaju, obejmującego stadion i skrawek morza. Tych wspaniałych kolorów nieba, tak różnych każdego dnia. Smaku focacci, najpyszniejszej na świecie, do której nie umywa się żadna inna. Ryku kibiców, czasami brutalnego, lecz dającego się polubić. Zgiełku panującego na ulicach i oddechu wielkiego miasta. Barów, sklepików osiedlowych oraz majestatycznych kamienic, przytłaczających mnie swoim pięknem. Starszego pana, uśmiechającego się do mnie, którego spotykałam codziennie i rozmawiałam z nim o błahych sprawach. Właścicielki pralni, umiejącej zagadać człowieka na śmierć, ale jakże sympatycznej. I tysiąca innych ludzi, ulic, miejsc, często bezimiennych, a tak dużo mi mówiących. Przed nami kolejny etap wędrówki i jestem przekonana, że w miasteczku leżącym w pobliżu Pavii będziemy tam tak samo szczęśliwi. 

Obsługiwane przez usługę Blogger.