Ten zły minister


Odkąd we Włoszech mamy nowy rząd, a Ministrem Spraw Wewnętrznych został kontrowersyjny polityk Matteo Salvini, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że za chwilę w Italii wybuchnie rewolucja, zaś Salvini zostanie ogłoszony diabłem wcielonym i spalony na stosie. Ataki skierowane w jego stronę są mocno przesadzone, a wszystko przez to, że jest on konsekwentny w swych działaniach i trzyma się linii, którą obrał na długo przed wyborami, czyli rozprawienie się z nielegalną imigracją i tym samym zamknięcie włoskich portów, co nie jest na rękę organizacjom pozarządowym, a zwłaszcza opozycji, używającej w stosunku do wicepremiera określeń haniebnych, takich jak- morderca, następca Hitlera, bestia etc. 

Coś mi tu nie gra. Facet chce zrobić porządek w kraju, jeździ po Włoszech wzdłuż i wszerz, a jego wsparcie wśród narodu ciągle wzrasta. Obiecuje ład, zamierza skończyć z haniebnym procederem niekontrolowanej imigracji, więc dla politycznych antagonistów to właśnie on jest odpowiedzialny za utonięcia imigrantów i bałagan u wybrzeży libijskiej. A to jest już śmiechu warte, ponieważ za "panowania" poprzedników w wodach zginęło kilkanaście tysięcy ludzi i nikt nie wyzywał rządzących od zabójców. Można się nie zgadzać z Salvinim, można go nie szanować ani nie lubić, lecz żeby mieć go za mordercę, trzeba mieć nierówno pod sufitem. To nie jego wina, tylko mafii przemytowej i organizacji pozarządowych, które robią za taksówki morskie i dziwnym trafem ich droga zawsze wiedzie do Włoch, chociaż reprezentują inne kraje. Kiedy w końcu została zamknięta, odezwały się hordy oburzonych głosów, a Salvini został uznany wręcz za Antychrysta. Podkreślam, nie trzeba popierać poglądów ministra, ale reakcje wobec jego działań są nieprawdopodobne.

I tak, magazyn muzyczny Rolling Stone Italia wsławił się ostatnio tęczową okładką o wymownych słowach: "Noi non stiamo con Salvini" ("Nie trzymamy z Salvinim"), gdzie zebrał podpisy ludzi kultury i sztuki niezadowolonych z decyzji polityka. Ten sam miesięcznik ponad rok temu wypuścił okładkę z byłym premierem Matteo Renzim, wobec którego był nadzwyczaj łagodny, bo pod jego zdjęciem umieścił tytuł "The Young Pop", co oczywiście spotkało się, nie wiedzieć czemu, z powszechnym uznaniem. Młody lewicowy premier o swobodnych poglądach to nie to samo co prawicowy rasista, nienawidzący ludzi, nieprawdaż? Rolling Stone Italia jakoś nie uwzględnił tego, że Renzi nie jest lubiany przez rodaków, a jego polityka przyniosła dużo boleści, lecz to nie wystarczyło, aby zbierać podpisy i odciąć się od niego. Salvini natomiast ma ogromne poparcie społeczeństwa, które zresztą ciągle rośnie. Jak to wytłumaczyć, skoro to szakal i człowiek bez skrupułów? Czy naprawdę Włosi stali się nacjonalistami? Przy następnych wyborach trzeba będzie "podać im narkotyki, żeby nie głosowali na Salviniego", jak wyraził się niejaki Gilberto Corbellini.

Czym podpadł Salvini elicie wywodzącej się z lewicy? Jak wspominałam, przede wszystkim tym, że wstrzymał napływ nielegalnych imigrantów do Włoch i zablokował drogę morską. Zaczęło się od promu Aquarius, który przycumował w hiszpańskiej Valencji (już wiadomo, że większość imigrantów nie otrzyma statusu uchodźcy) i gdy przedtem nie wpuszczono go do włoskich portów, w Italii wybuchło trzęsienie ziemi, a konsekwencją decyzji ministra była właśnie słynna okładka Rolling Stone. Salvini stał się wrogiem publicznym całej lewicy, zaś w atakach na jego osobę bryluje nie kto inny, jak Roberto Saviano, którego cenię jako pisarza, lecz nie jako komentatora bieżących wydarzeń. Wierzyć mi się nie chce, że walczący z mafią Saviano popiera imigracyjny biznes i nie widzi oczywistości, zatem tego, że na ludziach przypływających do Włoch wzbogaca się (i to ogromnie) mafia. Pisarz ma obsesję na punkcie Salviniego, nazwał go Ministrem Złego Zycia i mordercą, gdyż obwinia go o śmierć tysięcy uchodźców. W moim odczuciu jest nieobiektywny, patetyczny i wykorzystuje tragedię imigrantów do ataków personalnych. Co ciekawe, odzywa się jedynie wtedy, kiedy włoskie porty zostają zamknięte. Na temat Francji, Hiszpanii, Malty i innych państw milczy jak zamknięty. A propos Malty, niedawno nie wpuszczono tam (po raz enty) statku organizacji pozarządowej, zatrzymano jego kapitana i odebrano mu paszport, ale jakoś nikt nie wyzywa Maltańczyków od morderców i nazistów.

Inną sprawą, która poruszyła serca przeciwników Salviniego, był jego nieziemski pomysł, by zrobić Spis Powszechny Ludności Romskiej, ponieważ nie wiadomo, ile jej tak naprawdę jest we Włoszech. Tu się dopiero zaczęło szaleństwo i oponenci ministra ze łzami w oczach krzyczeli, że to jest niehumanitarne, wysoce nieetyczne i ogólnie ma podłoże rasistowskie. Pal sześć, że wszyscy jak jeden mąż jesteśmy spisani, gdy idziemy wyrabiać paszport biorą nasze linie papilarne, ale nic to, bo tak trzeba. Spis Ludności Romskiej został tymczasem potraktowany jako przejaw ksenofobii, na co zwyczajnie brak jest słów. To jest tak rasistowskie, że bardziej już być nie może.

Salvini robi swoje. Nie ma za sobą telewizji publicznej, jako że we Włoszech jest ona zdominowana przez lewicę (czyli nie jest tak jak u nas), a lewicowa prasa, taka jak Corriere Della Sera czy La Repubblica nawet nie ukrywa tego, że go nie lubi, lecz Salvini ma to gdzieś. Dla niego liczy się głos ludu, który wyraźnie go popiera. Jego hasło przewodnie to "Prima gli Italiani" ("Najpierw Włosi") i być może dlatego stoi on kością w gardle wielu ludziom. Nie jest jednak tak, że nienawidzi on obcokrajowców, bo wobec tych przebywających legalnie na terenie Italii nie ma nic przeciwko. Problemem Salviniego są nielegalni imigranci, jako że nie wszyscy z nich uciekli tutaj z krajów objętych konfliktem, a poza tym Włochy nie stać na ich utrzymanie. Do tej pory w bieżącym roku przypłynęło do Włoch najwięcej "uchodźców" z Tunezji. Czy w tym kraju jest wojna?

Podsumowując, nie taki Salvini straszny, jak go malują i nie taki głupi, jak go przedstawiają. Opozycja (do której nadal nie dochodzi, że Salvini został wybrany w demokratycznych wyborach) zbiera podpisy pod wotum nieufności dla ministra, krytyka spada na niego nieustannie, a między nim a Saviano ciśnienie podniosło się do tego stopnia, że zaczęły lecieć pozwy. To było do przewidzenia i ciekawi mnie, do czego zaprowadzi wzajemna niechęć obu panów. Jednakowoż, aby nie było tak kolorowo w stosunku do ministra, potrafi on podnieść ciśnienie nawet tak spokojnej osobie jak ja, ponieważ wtrąca się do innych resortów i chce znieść obowiązek szczepień, które według niego są szkodliwe. Na szczęście nowa Minister Zdrowia, pani Grillo, która jest z zawodu lekarzem, ma w tej kwestii inne zdanie.


zdjęcie- Primaonline
Obsługiwane przez usługę Blogger.